Umicore: De tweede plaats is binnen! (26 oktober 2007)

Vanochtend stonden we voor de laatste keer vroeg op om het zonnepaneel naar de zon te kantelen. We wilden zoveel mogelijk energie in de batterijen steken om de laatste 120km naar Adelaide zo vlot mogelijk te kunnen afleggen. Na een goeie laadbeurt vertrokken we om 8u.

We moesten onze tweede plaats verdedigen en onze voorsprong op Aurora behouden. Daarnaast hadden we ons echter ook het doel gesteld om de “tweede etappe” te winnen. De eerste helft van de race - van Darwin tot Alice Springs - werd het snelst afgelegd door het team uit Delft. Tijdens dat deel hadden wij anderhalf uur verloren door technische problemen. Om het tweede deel - van Alice Springs tot Adelaide - het snelst af te leggen, moesten we vandaag de finish halen om ten laatste 9u15.

Het achterhouden van Aurora bleek geen probleem. Tegen 95 km/u reed de Umicar Infinity vlot naar Adelaide. Het werd heel nipt, maar we haalden de finish om exact 9u13! We mogen dus zeggen dat we de tweede etappe op onze naam geschreven hebben.

Na deze officiële tijds-finish mocht de wagen het stadscentrum van Adelaide binnenrijden. De volgwagens werden aan de kant gezet en op Victoria Square reed de wagen over de media-finish. Met veel champagne en een duik in de bekende fontein werd de tweede plaats van de verrassende Belgen gevierd.

Nu wordt de wagen tentoongesteld op Victoria Square en komen er steeds meer teams aan. We staan alvast paraat om iedereen te verwelkomen in Adelaide. De sfeer is geweldig!

Twente: World Solar Challenge racedag 5

Genieten van het avontuur in de outback. Tja het zou heel gemakkelijk moeten gaan, maar we zijn met zoveel andere dingen bezig, dat het er vaak bij in schiet.

Zo kregen we vanmiddag het bericht over de portofoon van Martin dat Twan lag te snurken in de Decision Making Unit. Je zou denken dat hij zoveel adrenaline zou hebben dat hij gefocust is op zijn taak, maar wij weten wel beter. Dit geldt trouwens niet alleen voor Twan, maar hij is een mooi voorbeeld. Nachten en nachten zitten er in, dus geen wonder dat je dan even in slaap valt op een wat rustiger moment. En zo is het met iedereen binnen het team. Zag het voortraject eruit als een periode van keihard werken met maximaal vier uur slaap per nacht, zo is het tijdens de race niet anders.

Daarbij slapen we tijdens de race niet op onze dikke luchtbedden in de warme slaapzaal van Alawa Scout Hall, maar in tenten. Wel gezellig, we hebben drie tenten waarin we met ongeveer dertig man slapen. We proberen elkaar de afgelopen nachten warm te houden maar toch is het erg koud in de Australische woestenij. Het is behelpen in de outback, maar toch is dit deel van het avontuur dat we niet zouden willen missen. Dit is wat het zo uniek maakt en een once in a lifetime opportunity.

Maar nu over de race, want daar gaat het immers om. Na gisteren dachten we dat het niet meer mis kon gaan. Inmiddels hebben we alle pech wel gehad, van electrisch, tot onze innovatieve lenzen en nu mechanisch. We hebben alles kunnen oplossen en hiermee niet overdreven veel tijd verloren. Toch stonden we aan het begin van de ochtend weer aan de kant door iets wat waarschijnlijk gisteren al veroorzaakt was bij het losraken van de connectie tussen voorwielophanging en chassis.

Dit heeft ervoor gezorgd dat we wat tijd verloren zijn, maar gelukkig hadden we maar 50 minuten nodig om alles weer op te knappen. Ook al dacht menigeen van ons na het zien van de auto en het spoor op de weg dat dit einde verhaal zou zijn.

Het was vandaag ook de dag van de ‘cattle grids’. Nadat we in de ochtend stil hadden gestaan voorbij één van de grids met het mankement werd besloten om heel consequent alle grids te beoordelen. Service 1 werd er op uitgestuurd om te zeggen wanneer er een grid aankomt (ook al konden we dit wel voorspellen met de route notities) en vooral met welke snelheid die grid te nemen was. Gelukkig was de communicatie de dag zo goed dat dit werkte als een geöliede machine. Als service 1 uiten bereik was wist onze scout de communicatie door te geven en zo werd iedereen als een treintje op de hoogte gebracht van wat er aan stond te komen. DMU gaf vervolgens aan de coureur aan welke snelheid en escort deed de alarmlichten aan en nam dezelfde snelheid aan over de grid. Wat een teamwerk!

We hebben onszelf na vanochtend weer opgepakt en er wordt ontzettend als team gewerkt en iedereen ondersteunt elkaar enorm. Ondanks de vele pech die we hebben staan we wel op die vijfde plek en horen we wat dat betreft bij de top. Nu is het zaak dat het morgen voor de wind gaat en dat we die vijfde plek behouden. De strategie is voor morgen bepaald. We gaan ervoor!

Twente: World Solar Challenge racedag 6

Vanochtend was het lastig opstaan. We wisten dat het de laatste dag zou zijn voor ons tijdens de World Solar Challenge. De één had er erg veel zin in, de ander zag er erg tegenop. Straks staan we aan de finish en is het helemaal afgelopen. Finishen in een wedstrijd wat al zolang je doel is, en daarnaast jammer dat iets waar we al anderhalf jaar aan werken dan ineens klaar is. We hadden het idee dat dit onze geluksdag zou worden en dat we rond 13:45 zouden aankomen bij de tijdfinish in Adelaide.

Maar de laatste dag is geen geluksdag geworden en er was bijna meer pech dan ooit. De ochtend ging lekker, maar door de vele cattlegrids (veeroosters) in South Australia hebben we voor de derde keer mechanische problemen gehad. We hebben een record gevestigd door binnen 23 minuten een rod-end in de voorwielophanging te vervangen, de pushrod er opnieuw op te zetten en weer te gaan!

Erg triest en het was een enorme klap, maar toen we weer onderweg waren wisten we zeker, we gaan het vandaag halen! Al zoveel pech en elke keer kunnen we het oplossen dus het lukt gewoon! Toen er achtereenvolgens kuren waren met de motorcontroller, die elke 10 minuten gereset moest worden, een gecontroleerde controlestop waar niet iedereen het mee eens was om de motorcontroller te checken en daarnaast een gaspedaal waarvan de veer het niet meer zou houden en oververhitte remmen door het glooiende landschap. Vervolgens het niet meer regeneratief kunnen remmen, toen konden we het bevestigen; het geluk is vandaag niet aan onze zijde.

We hebben vandaag ook veel positieve punten gehad. De spirit was hoog zo op de laatste dag. Zo hadden we vanochtend alles klaar en ingepakt binnen anderhalf uur, een record! We hebben topsnelheden gereden van 115 kilometer per uur. We hebben gereden met meer verkeer dan we tot nu toe gezien hebben en alle is goed gegaan. En als toppunt: we zijn gefinisht. Het was een enorme ontlading en alle spanning viel van iedereen af bij de tijdfinish. Op Victoria Square konden we het nog een keer overdoen en sprongen we natuurlijk met z’n allen de fontein in! Het was het waard! Wat een chaos, maar vooral ook wat een vreugde. We hebben Adelaide bereikt.

Vanwege de herstart in Alice Springs was het nog een tijdlang onduidelijk op de hoeveelste plaats we nou precies gefinisht zijn. Onze berekeningen zeggen de zesde plaats, helemaal niet verkeerd! Zondagavond is de prijsuitreiking, dat zal een mooi feestje worden met alle teams.

Nu is het avontuur afgelopen! De volgende acties zijn het inpakken van de transportbox en zorgen dat de Twente One weer naar de Nederlandse bodem vervoerd wordt. Vanaf 1 november mag iedereen zijn of haar eigen weg gaan. Heel raar, we zijn bijna elkaars familie en ik weet zeker dat het raar is om niet iedereen meer om je heen te hebben. Persoonlijk niet iets waar ik naar uit kijk. Maar misschien denk ik er straks anders over tijdens de welverdiende vakantie. Wat te doen als we thuis zijn? Ook dat komt wel goed, Solar Team Twente 2007 afronden en een begin maken met Solar Team Twente 2009. Heel benieuwd hoe zij het straks allemaal zullen aanpakken…

Umicore: Op weg naar Adelaide!

De rustdag gisteren deed deugd. Niet alleen een goede douche, maar ook de tijd die we aan de wagen konden spenderen was zeer welkom. De Umicar Infinity ziet af onder de Australische omstandigheden van stof en steen.







Deze ochtend om 9u22 vertrok de Umicar Infinity met 1u22 achterstand op de Nuna4 en 22 minuten voorsprong op Aurora. We hadden vandaag één doel: achterstand goedmaken en de tweede plaats verzekeren. Het weer was goed, al was er een zeer sterke front- en zijwind. Gelukkig is de wagen zeer goed in dit soort wind. De Umicar Infinity deed het zeer goed vandaag. Tegen een zeer hoge snelheid reden we naar de mediastop in Cadney Homestead. Helaas hadden we een lekke band en wat technische problemen door de enorm zware omstandigheden, maar ondanks twee langere stops naast de weg kwamen we goed aan op de mediastop. Bij de mediastop bleek dat Nuna4 nog 9 minuten uitgelopen was op onze wagen.



Door het naast de weg staan bij de probleempjes waren de batterijen echter goed vol en hebben we het stuk na de mediastop op vol gas kunnen rijden. Daardoor blijkt aan het einde van de dag dat we wat tijd hebben goedgemaakt ten opzichte van de Nederlanders. We vermoeden dat de achterstand geslonken is tot 60 minuten. Ook onze voorsprong op Aurora is behoorlijk gegroeid, tot meer dan 30 minuten.



Vanavond overnachten we in niemandsland. Nergens is er beschutting, nergens zijn er planten. De zonsondergang was prachtig en de sterrenhemel is enorm!



De Umicar Infinity is er klaar voor om aan de laatste rechte lijn naar Adelaide te beginnen. We zullen er alles aan doen om het de concurrentie zo hard mogelijk te maken!

Twente: World Solar Challenge racedag 4

Een dag waarop we vlogen. De zon scheen fel en we haalden de meeste energie-inkomsten op van de hele week. Iedereen was erg positief en de enige reden om te stoppen gedurende de dag was een coureurswissel en ook dat ging behoorlijk vlot. De wagen reed perfect met een gemiddelde snelheid van ongeveer 80 km/h. De eindplaats was bepaald bij Cadney Homestead, waar we zeer waarschijnlijk ook het Duitse team zouden tegenkomen aangezien die door de gewijzigde starttijden maar vlak voor ons lag. We verheugden ons al de luxe camping en de goede positie ten opzichte van Duitsland en Taiwan die nog steeds achter ons aan zat.

Het is raar dat je al een jaar naar deze race aan het uitkijken bent. De tijd gaat zo snel voorbij, inmiddels is het al racedag 4 en voor we het weten zijn we in Adelaide. We genieten ervan wanneer we kunnen maar komen op onze weg veel uitdagingen tegen. Uitdagingen waar we zeker tegen opgewassen zijn! Het is knap hoe we de afgelopen paar weken met z’n allen gewerkt hebben en hoe we nu tijdens de race bezig zijn.

Helaas lukte het toch niet om Cadney Homestead vandaag te bereiken. Een half uur voordat we daar aankwamen was de communicatie met de coureur weg en bogen de wishbones van de voorwielophanging door. Redelijk normaal want we hadden veel zijwind met windstoten van windkracht 6 en zeker met een gekantelde vleugel kan dit meer uitwerking hebben op de voorwielophanging. Opeens hoorden we de woorden “noodstop, noodstop!” door de portofoons geschreeuwd worden. Dat kon niet veel goeds betekenen…

De voorwielophanging is gebroken. Gelukkig blijkt de schade mee te vallen. De verbinding tussen de ophanging en het chassis is doorgebroken, beide onderdelen zijn nog in tact. Gelukkig was de coureur ook snel van de schrik bekomen.

Het wordt nog wel even flink klussen, maar is in principe gemakkelijk op te lossen.

Onze weerauto was vooruit gereden en op het moment van de stop was onze tweede serviceauto vooruit. Het was even hectisch maar gelukkig konden we iedereen via portofoon en satelliettelefoon snel inlichten over de uitdaging die het hele team te wachten stond. Nu zijn we bezig met het te maken. Het gaat voorspoedig!

Een geluk bij een ongeluk was het dat dit pas een half uur voor het einde van de dag gebeurde.. We zijn nu slechts een half uur kostbare tijd verloren. Was dit midden op de dag gebeurd dan had het er heel anders uitgezien. Waarschijnlijk hadden we onze vijfde plaats in het klassement dan niet weten te behouden.

We gaan vanavond hard aan de slag en morgen vol goede moed weer rijden. Dit bewijst maar weer eens dat er van alles kan gebeuren. Het is een race die tot het einde spannend blijft. We keken uit naar de camping maar de plek waar we nu staan is wel het toppunt van ons avontuur. Een barre rode vlakte vol stenen. De maan schijnt fel en alle sterren zijn te zien. Wat een ultiem outback avontuur!

Umicore: Tussenstop in Alice Springs

Deze ochtend vertrok het team met amper 70km voor de boeg tot Alice Springs. Helaas hadden we weer pech met het weer en haalden we amper vermogen binnen van de zon. Daardoor moesten we op een rustig tempo doorrijden tot de stop. De Nederlanders moesten maar een korte afstand afleggen op het laatste dalende stuk naar Alice Springs en ondervonden dus niet veel last van de wolken.



Bij aankomst in Alice Springs bleek de achterstand op Delft door de moeilijke weersomstandigheden gestegen te zijn tot 82 minuten. We hebben wel het Aurora-team achter ons gelaten en een klein half uur achter ons gelaten. Ook het Taiwanese team uit de adventure class stond aan de kant met problemen door het weer en konden we gemakkelijk voorbijgaan.



In Alice Springs moeten we wachten tot morgenochtend voor de race weer van start gaat. We zijn druk bezig met het proper maken van de wagen, het aanpassen van de stuurinrichting,... De zon komt er stilaan door en laat ons toe het batterijpakket vol te laden.

Woensdagochtend vertrekken we met volle batterijen voor de tweede helft van de race. We zullen er alles aan doen om onze tweede plaats te verzekeren en onze achterstand op Delft indien mogelijk te verkleinen.

Twente: World Solar Challenge racedag 3

Sjoerd van Steinvoren vertelt.

Vandaag maar weer eens een verhaal van mij, een van de coureurs van de Twente One.

Vandaag gestart vanaf een camping waar men gelooft dat Elvis nog leeft en dat aliens bestaan! Een groot circus dus. Vandaag stond mijn naam boven aan het lijstje, ik was de klos en mocht m’n borst nat maken voor een dag die ik niet zo snel zal vergeten. M’n maatjes hadden vannacht flink doorgeklust en toen ik wakker gemaakt werd om iets voor 7 stond de vleugel al weer netjes in de zon en werden de tenten al afgebroken.

Toch gaaf om heel even in een dergelijke voorkeurspositie te verkeren. Heb je genoeg gedronken, heb je genoeg gegeten, heb je je helm, heb je alles, heb je goed geslapen? (Jaja, nadat je om 11 uur de avond ervoor al bijna je bed ingeschopt wordt en na een klein uurtje rekken toch echt naar bed moet.)

Ja, ik heb vannacht goed geslapen, 15mm schuim doet je denken aan de verhalen die vaders altijd ophangen over hun tijd in militaire dienst. Slapen in alleen je slaapzak, op de koude grond! Ondanks dat dus toch perfect geslapen. Om 8 uur trapte ik voor het eerst het gas in, op naar Alice Springs. Vandaag geen mediastops, dus het kon wel eens een dag worden zonder coureurswissel. Ergens aan het eind van de morgen reden we met het hele konvooi een dik wolkenpak binnen. Omdat we gisteren de accu’s bijna leeg gereden hadden konden we vandaag bij het wegblijven van de zon niet sneller rijden dan 40 kilometer per uur.

Eerst leek het er even op dat we precies tussen de buien door konden rijden en dat Martin, onze strateeg en tevens raceleider, het heel erg goed uitgekiend had. De eerste 3 buien mooi misgelopen!

Daarna werd het echter één groot waterballet. Na 5 minuten had ik de spray van het wegdek in mijn nek en iets daarna kwamen de eerste druppels uit de hemel. Snel werd er besloten de nodige maatregelen te treffen.

Een extra spatbord en een vleugelhoes waar snel een gat in geknipt werd waren op de auto geklust en daar gingen we weer! Direct haalden we een team in dat ons voorbij gestoven was ten tijde dat we 40 reden! Geniaal, waarschijnlijk was het geen gezicht, maar het werkte wel! Toen het éénmaal weer droog was weer de auto voor een superstop aan de kant moeten zetten om het zeil van de panelen te trekken.

Niet veel later merkte ik een mankement aan de auto op. De omloopspindel waarmee we de carriers onder de lenzen transleren (waarmee we de ‘platen’ met zonnecellen onder de lenzen doorschuiven) was los getrild! Pffff, met het nodige kunst en vliegwerk heb ik de rest van de dag met 1 hand deze spindel zo gehouden dat de cellen mooi in focus lagen. Gelukkig heb ik twee handen en was er dus nog één over voor het stuur. Maarja, wat als je dan via de porto ingefluisterd krijgt dat je van cruise control snelheid 65 naar 85 moet? Mmm, de knieën maar een beetje optrekken en die flink tegen de spindel drukken, er vervolgens achter komen dat je veter vast zit achter het gaspedaal, en dan met je linker hand onder de rechter door de instellen op het dashboard invoeren. Juist ja, een heel gegoochel dus! Gelukkig was na 7 uur Alice Springs bereikt!

Ondertussen staan we op het Treager park midden in Alice Springs samen met alle andere teams die vandaag binnen zijn gekomen. De rest van de dag is rustdag en dus tijd om het paneel weer flink op te laden. Tijdens het schrijven van m’n weblog hoor ik ook nog dat we Taiwan ingehaald hebben, een reden voor een extra biertje (of een paar extra biertjes) aan de finish. Dat zal hopelijk ergens op dag 5 plaatsvinden! Morgen weer een nieuwe dag. Een nieuwe dag waarin mijn teammaatjes Elkin en Mark mogen laten zien dat we sneller zijn dan de Duitsers, op naar plaats 4, daar waar we zondag ook begonnen!

Twente: World Solar Challenge racedag 2

Op moment van schrijven is het half 7, een klein half uurtje geleden hebben we dus de zonnewagen aan de kant gezet omdat de dag voor vandaag er weer op zat. Dit keer zitten we niet net als gisteren midden in de Australische natuur.

Campen in Australische Outback

We zijn beland op een camping! Het bleek precies goed uit te komen met onze racestrategie, dus waarom zouden we niet voor een beetje luxe kiezen. Het zal vanavond immers nog hard werken worden en dan is het wel zo fijn als je daarna nog even kan douchen of een duik kan nemen in een zwembad! De camping ligt naast een roadhouse, een typisch Australisch fenomeen. De wegen zijn hier zo uitgestrekt en verlaten, maar ook toeristen en de chauffeurs van de road trains moeten ergens eten en overnachten. In de middle of nowhere zit hier dus een bar, restaurant, supermarktje én een camping met zwembad. Nu is dit roadhouse nog niet eens zomaar een roadhouse, integendeel! We zijn beland in de ‘Official UFO capital of Australia’. Er staan hier overal aliens! Gelukkig zijn deze van steen, maar er schijnen hier ooit echte aliens te zijn gezien… Mochten we er vannacht nog een paar zijn, dan is er morgen uiteraard een uitgebreid foto- en videoverslag op onze site te bezichtigen.

Maar goed, de race is waar het om gaat. Vanochtend om 8.00u vetrokken richting eerste mediastop. Het was nog maar een kilometer of 50 rijden, dus dat was een kort ritje voor coureur Mark. Daarna nam Elkin het stuur over van Mark om de volgende etappe af te leggen.

Het gaat goed met Elkin

De Stuart Highway voerde ons door ongeveer 300 kilometer verlaten landschap richting Tennant Creek. Onderweg naar deze volgende stop een aantal problemen gehad met het elektronische systeem. Best balen , want stoppen kost veel energie en dus tijd.

Ingehaald door het southern aurora team uit de andere klasse

Gelukkig blijkt ons concept wel goed te werken, maar voornamelijk het lenzensysteem nog niet betrouwbaar genoeg. Het werkt niet altijd zoals we willen, dus vanavond gaat er weer hard gewerkt worden. Ondanks deze problemen hebben we onze zesde positie in het klassement weten te behouden. We hebben vandaag ook bewust wat rustiger aan gedaan, omdat er morgen veel bewolking verwacht wordt. Door vandaag energie te sparen en de accu op te laden, hopen we morgen dus weinig last te hebben van de bewolking.

Sleutelen tijdens controlestop

We gaan de stop richting Alice Springs tegemoet. Dit is geen gewone mediastop, maar een rustdag. Ongeacht het tijdstip dat we daar morgen aan zullen komen, vertrekken we pas woensdag weer verder richting zuiden. In de tussentijd dat we stilstaan in Alice Springs kunnen we wel onze accu opladen, dus het is belangrijk om ervoor te zorgen dat we met een lege accu Alice Springs bereiken. Dan hebben we optimaal gebruik gemaakt van onze binnen gekomen energie! Dat is het leuke aan rijden op zonne-energie. Je moet vooruit kijken en slim nadenken om er zo goed mogelijk gebruik van te kunnen maken .

Na aankomst op de camping heeft Timo een radio-interview gehad met het NOS journaal, samen met de teamleider van Delft. Onderweg krijgen we weinig mee van wat de andere teams meemaken en doen, we zien enkel hun tijden bij mediastops als zij deze al gepasseerd zijn. We waren dus erg benieuwd wat er gaande was bij Delft. Zij hebben vandaag aan het einde van de middag nipt de Belgen ingehaald en liggen nu op een eerste positie.

Onze internetprovider

Umicore: Gedeelde tweede plaats na pechdag

Vandaag begon de dag zeer goed. Zonder wolken reden we zeer vlot naar de eerste mediastop van de dag. Tijdens deze rit slaagden we erin om onze voorsprong op het team uit Delft nog uit te bouwen.







Toen we aan de mediastop aankwamen sloeg het noodlot echter toe. Een onderdeel van de stuurinrichting had het begeven onder de zeer zware Australische omstandigheden. Na een snelle reparatie van amper 15 minuten konden we met wat achterstand op de Nederlanders terug de weg op. We heelden de Nederlanders geleidelijk in, maar op het moment dat we hun caravaan wilden passeren moesten we weer aan de kant met hetzelfde probleem als eerder. Met een half uur achterstand gingen we weer de baan op als derde, na Delft en Aurora.



We kwamen weer op volle snelheid en passeerden na een uurtje rijden Aurora.





Na enkele uren hard rijden zagen we de nederlanders in de verte weer voor ons rijden. Toen we naderden kwamen er echter veel wolken en moesten we snelheid minderen om de batterijen te sparen. Hierdoor is onze achterstand op de Nederlanders weer opgelopen tot ongeveer 35 minuten. We stopten vandaag vlakbij het Australische Aurora team.



Morgen moeten we nog 75km afleggen om in Alice Springs aan een drukke rustdag te beginnen. Vervolgens zullen we op woensdag onze weg voortzetten richting Adelaide. Het team is teleurgesteld over de vele pech waarmee we vandaag af te rekenen hadden maar doet er alles aan om de verloren tijd in te halen!

Nuon: En we liggen op de eerste positie!!!

Vanochtend zijn we om 05.30uur opgestaan. Terwijl Wubbo gezellig op zijn gitaar aan het spelen was, kwam iedereen redelijk uitgerust zijn tentje uit. Nadat iedereen zijn spullen had ingepakt, hebben we Nuna naar zijkant van de weg gereden om daar statisch te gaan laden. Dit beloofde veel voor wat we qua vermogen van het zonnepaneel binnen zouden krijgen voor de komende dag. Om 08.05uur mochten we weer vertrekken en begonnen we rustig aan de tweede race dag. Vrij snel zijn we de snelheid op gaan voeren en reden we 110km/u. Om 11.25uur waren we bij de derde control stop in Tennant Creek, waar ook Tiga en het Umicore Solar Team stonden. Een van de Belgische teamleden kwam meteen naar ons toe om te vragen of dat ze een schroefmachine mochten lenen omdat er iets in hun stuurinrichting afgebroken was. Deze hebben we natuurlijk uitgeleend. Helaas voor hun duurde de reparatie zo lang dat wij eerder weg konden rijden en dus plots aan kop stond in de Challenge Class. Na een paar kilometer kwamen we ze tot onze verrassing weer tegen, want ze wilden ons graag inhalen. Via radiocontact vroeg Diederik, hoe snel ze wilden gaan rijden, zodat we onze snelheid daar op konden aanpassen! Niet veel later vielen de Belgen weer stil met problemen. Was wel een beetje jammer om ze zo in te halen, op de weg is toch leuker… Hierna zijn we rustig doorgereden met 100-110km/u. Na een tijdje zag Mission Control ineens dat Nuna schuin begon te hangen, dus dachten we dat we een lekke band hadden. Uiteraard zijn we toen snel gestopt, maar nadat we de wielkap van de auto hadden gehaald, bleek de band niet lek te zijn. De enige opties was dat de demper leeg was, dus hebben we snel de topshell van de auto gehaald en toen bleek inderdaad dat de demper leeg was. Na hem snel opgepompt te hebben en konden we weer verder rijden. Echter na ongeveer 500m hing Nuna weer scheef, dus hebben we deze keer maar meteen de demper vervangen. Ondanks dat dit niet geoefend was hebben we dit in minder dan 10min voor elkaar gekregen! Toen begon de bewolking langzaam toe te nemen, eerst met wat kleine wolkjes, maar gaandeweg dat de kilometers onder Nuna door gleden werd de bewolking dikker en donkerder. Ook kregen we steeds meer last van zijwind en moest Oliver af en toe wel een klein beetje slingeren om Nuna goed op de weg te houden. Ondanks de forse tegenwind en de dichte bewolking hebben we toch nog een hele tijd rond de 100km/u kunnen rijden. Totdat Oliver ineens door de com riep dat er iets met de linker voorband aan de hand was. Dus hebben we voor de derde keer Scout aan de kant gezet en het zeil uitgelegd. Echter dit keer haalde Nuna het zeiltje niet meer, want zij reed al op haar velg! Dus wij rennen naar Nuna toe en Nuna op het zeiltje getild. En inderdaad de linker voorband was lek, wel logisch aangezien de wind van rechts kwam… Dus snel de band vervangen en meteen gekeken of de andere banden nog goed waren en weer snel de weg op. Ondertussen werd de lucht maar donkerder en donkerder hebben we de snelheid een beetje naar beneden bijgesteld om de batterijen door het slechte weer niet helemaal leeg te rijden, we willen uiteindelijk toch echt in Adelaide aankomen! Tegen het einde van de dag werd het duidelijk dat we de control stop in Alice Springs net niet gingen halen en hebben we een kampeerplek gezocht. We staan nu 12,4km van de control stop af en zullen die morgen vroeg dus snel bereiken. De Belgen hebben door het weer hun batterijen leeg gereden en staan 68km verderop. Aurora staat daar nog 2 km voor. Nuna staat nu ingepakt tegen de regen die voor vannacht wordt voorspeld en het tentenkamp is weer gemaakt. Welterusten en tot morgen!!

Umicore: Eerste plek na de eerste dag!

Met zeer veel trots kunnen we melden dat we vandaag na een lange en succesvolle racedag zullen overnachten als leider in de challenge class. We hebben een kleine voorsprong op Delft en Aurora.

Deze ochtend moest iedereen opstaan om 3u30 om alles in gereedheid te brengen voor de race. Tegen 5u30 kwamen we aan bij het grote plein waar het evenement van start ging. Onze Umicar Infinity kreeg zeer veel belangstelling dankzij onze pole position in de challenge class.



Uiteraard was er ook veel aandacht voor de concurrentie. Hier alvast Nuna4 op de startgrid.



Het was meteen een harde racedag. Het team uit Michigan heeft behoorlijk wat schade opgelopen aan hun wagen door een crash waarbij ze tijdens een remmanoevre een voorgaande wagen raakten.

De Umicar Infinity vloog uit de startblokken. Zonder problemen legden we de eerste 300km af tot de stop in Katherine. Vlak voor deze stop passeerden we zelfs de wagen van TIGA, leider in de adventure-class, een oudere klasse voor wagens met een groter zonnepaneel.



Aan de eerste mediastop hadden we een voorsprong van 4 minuten uitgebouwd op onze eerste concurrent, Aurora. Na deze mediastop hadden we onderweg een klein technisch probleem waardoor Aurora ons kon inhalen. Na het wegwerken van dit probleem was er echter niets dat ons belette om de Australiërs weer naar de tweede plaats te sturen.

We kwamen om 15u35 aan bij de tweede mediastop, met 8 minuten voorsprong op Aurora. Na de stop hebben we nog een uur doorgereden om vervolgens een kampplaats te kiezen. We deden er alles aan om nog de laatste stralen van de zon op te vangen met het zonnepaneel en begonnen met het opstellen van het tentenkamp.



Na deze dag kwamen de nabije concurrenten kijken wie waar gestopt was. We hebben een voorsprong van ongeveer 10 minuten op het team uit Delft en de voorsprong op Aurora is vergroot tot ongeveer 15 minuten.



We zijn zeer tevreden over een heel geslaagde eerste racedag. Het is een beestig gevoel om vooraan te rijden. We hopen dat we deze mooie prestatie de volgende dagen kunnen verderzetten, al beseffen we maar al te best dat de race pas gedaan is in Adelaide. We geven er alvast alles voor om onze positie te behouden!

De tussenstand kan ook bekeken worden op de site van de Panasonic World Solar Challenge.

Twente: World Solar Challenge racedag 1

Het begin van onze racedag was voor enkele mensen niet echt een begin. Sommigen hadden geen slaap, anderen enkel een half uurtje. Gelukkig hadden alle bestuurders voor vandaag wel wat uurtjes slaap kunnen pakken. Vanochtend om 6 uur met compleet ingepakt konvooi weggereden naar het centrum van Darwin. Daar stonden al menige zonneauto’s te wachten op de startgrid om te beginnen aan de start van de World Solar Challenge. 3021 kilometer ruw asfalt staan ons te wachten.

Start WSC

Om 8:07 mochten we starten. Niet als vierde team in de challenge klasse maar als derde aangezien het team van Delft kampte met problemen met hun motorcontroller. Wellicht een strategische zet, maar ze hebben al eerder problemen met hun motorcontroller gehad. Dit hadden zij al snel verholpen en met een andere strategie wisten zij al snel een groot deel van het deelnemersveld in te halen. Zo ook ons.

Rijden in het konvooi

Tevens werden wij ingehaald door het Duitse team. Beide teams wisten ons bij hun manoeuvres te complimenteren met de staat van onze auto en ons kantelende paneel. Het was oefenen met de strategie en daarnaast hadden we twee problemen. Een deel van het zonnecelpaneel bracht minder op dan verwacht en één van de lenspanelen was doorgezakt. Dit zorgde dat we tegen het einde van de dag het zekere voor het onzekere namen en rustig aan op weg gingen naar een slaapplek voor de nacht.

Ook het team van Taiwan bleek ons te hebben ingehaald. Dit zorgt er voor dat we nu op een zesde plaats liggen. Alles ligt nog open voor de dag van morgen.

Delft en wij waren niet de enige met problemen. Het team van Michigan, met hooggespannen verwachtingen, heeft in de eerste paar kilometers een ongeval gehad met hun eigen escortwagen. Dit is zeer ongelukkig voor dit team, aangezien zij naast ons het enige team zijn dat een innovatief ontwerp hebben gekozen door spiegels te gebruiken om zonlicht te concentreren.

Nu zijn we druk bezig met het opzetten van kampement, klaar maken van eten, het uitvoeren van de nodige technische handelingen en het binnenhalen van de laatste zonnestralen met een paneel dat haaks op de zon staat.

Uitpakken Scout bij kampement

Morgen wacht ons weer een dag met nieuwe avonturen, we hopen de gemiddelde snelheid te kunnen verhogen nu we de problemen van vandaag hebben kunnen oplossen. Hopelijk kunnen we de teams voor ons gaan inhalen. We hebben er vertrouwen in. De race is begonnen. Daar waar we al meer dan een jaar keihard voor werken is eindelijk daar en we genieten ervan met volle teugen.

Aan de start

Martin in overleg met observer

De mediastop in Katherine

Umicore: Pole position in de challenge class!

De Umicar Infinity heeft bewezen wat hij waard is. Tijdens de kwalifictie zette hij met 2'08" de allerbeste tijd neer van alle deelnemers in de challenge class. Enkel de Japanse Tiga uit de adventure class was sneller, niet verwonderlijk aangezien deze wagen gebouwd is om circuitraces te rijden.



Er werd tot enkele ogenblikken voor de kwalificatierit aan de wagen gewerkt om alles perfect af te stellen. Terwijl teams als Delft en Aurora reeds zeer scherpe tijden klokten waren de Belgen nog druk in de weer. We wisten dat we heel sterk moesten presteren om de topteams te kloppen en wilden elk detail perfect juist hebben.



We wilden minstens een top-10 kwalificatie halen, maar wanneer we zagen hoe vlot Ismaël de wagen over het circuit stuurde wisten we dat er een mooie plaats zat aan te komen. Er was veel belangstelling voor de Umicar Infinity toen hij aan zijn rondje begon. Tijdens de "Hotlap" steeg de spanning tot het uiterste en telde iedereen de seconden terwijl de wagen naar de finishlijn vloog. Aan de streep bleek onze wagen één seconde sneller te zijn dan Aurora en 2 seconden sneller dan Delft.









Na de "hotlap" moest de wagen nog enkele rijtesten doen. Een "lane-change" en een remtest werden vlot gehaald door de Umicar Infinity. Na deze testen kregen we onze officiële Australische nummerplaat: "SUN 08".



De wagen en de teamleden zijn klaar voor de race. Na deze goede kwalificatie zullen we er alles aan doen om hoog te eindigen. Er moet echter nog 3012km afgelegd worden en er kan veel gebeuren. Nu gaan we ons nog even concentreren op het klaarmaken van de caravaan voor de wedstrijd en dan gaan we slapen. Morgen begint de dag om 4u 's morgens.

Umicore: Umicar Infinity is door de scrutineering!

Donderdag stond de eerste belangrijke afspraak voor de Panasonic World Solar Challenge op het programma: scrutineering. Dit houdt in dat alle wagens tot in het fijnste detail gecontroleerd worden. Er wordt gekeken of alles veilig en volgens de regels is.







Na verschillende tests gedurende meerdere uren werd de Umicar Infinity goedgekeurd. De wagen voldoet aan de regels en mag deelnemen aan de WSC. We kregen onder andere onze officiële sticker voor op de wagen.







Na het scrutineeren werd de wagen teruggebracht naar Hidden Valley, waar er nog enkele rondjes getest werd voor de kwalificatie zaterdag.





Vanavond was het team uitgenodigd op een receptie in het "Parliament House" in Darwin. Dit was meteen een heel mooie kans om eens bij te praten met de collega's van andere teams. We merken duidelijk dat de spanning bij iedereen begint te stijgen en dat er meer en meer gespeculeerd wordt...



Over twee dagen begint de race.