Twente: World Solar Challenge racedag 5

Genieten van het avontuur in de outback. Tja het zou heel gemakkelijk moeten gaan, maar we zijn met zoveel andere dingen bezig, dat het er vaak bij in schiet.

Zo kregen we vanmiddag het bericht over de portofoon van Martin dat Twan lag te snurken in de Decision Making Unit. Je zou denken dat hij zoveel adrenaline zou hebben dat hij gefocust is op zijn taak, maar wij weten wel beter. Dit geldt trouwens niet alleen voor Twan, maar hij is een mooi voorbeeld. Nachten en nachten zitten er in, dus geen wonder dat je dan even in slaap valt op een wat rustiger moment. En zo is het met iedereen binnen het team. Zag het voortraject eruit als een periode van keihard werken met maximaal vier uur slaap per nacht, zo is het tijdens de race niet anders.

Daarbij slapen we tijdens de race niet op onze dikke luchtbedden in de warme slaapzaal van Alawa Scout Hall, maar in tenten. Wel gezellig, we hebben drie tenten waarin we met ongeveer dertig man slapen. We proberen elkaar de afgelopen nachten warm te houden maar toch is het erg koud in de Australische woestenij. Het is behelpen in de outback, maar toch is dit deel van het avontuur dat we niet zouden willen missen. Dit is wat het zo uniek maakt en een once in a lifetime opportunity.

Maar nu over de race, want daar gaat het immers om. Na gisteren dachten we dat het niet meer mis kon gaan. Inmiddels hebben we alle pech wel gehad, van electrisch, tot onze innovatieve lenzen en nu mechanisch. We hebben alles kunnen oplossen en hiermee niet overdreven veel tijd verloren. Toch stonden we aan het begin van de ochtend weer aan de kant door iets wat waarschijnlijk gisteren al veroorzaakt was bij het losraken van de connectie tussen voorwielophanging en chassis.

Dit heeft ervoor gezorgd dat we wat tijd verloren zijn, maar gelukkig hadden we maar 50 minuten nodig om alles weer op te knappen. Ook al dacht menigeen van ons na het zien van de auto en het spoor op de weg dat dit einde verhaal zou zijn.

Het was vandaag ook de dag van de ‘cattle grids’. Nadat we in de ochtend stil hadden gestaan voorbij één van de grids met het mankement werd besloten om heel consequent alle grids te beoordelen. Service 1 werd er op uitgestuurd om te zeggen wanneer er een grid aankomt (ook al konden we dit wel voorspellen met de route notities) en vooral met welke snelheid die grid te nemen was. Gelukkig was de communicatie de dag zo goed dat dit werkte als een geöliede machine. Als service 1 uiten bereik was wist onze scout de communicatie door te geven en zo werd iedereen als een treintje op de hoogte gebracht van wat er aan stond te komen. DMU gaf vervolgens aan de coureur aan welke snelheid en escort deed de alarmlichten aan en nam dezelfde snelheid aan over de grid. Wat een teamwerk!

We hebben onszelf na vanochtend weer opgepakt en er wordt ontzettend als team gewerkt en iedereen ondersteunt elkaar enorm. Ondanks de vele pech die we hebben staan we wel op die vijfde plek en horen we wat dat betreft bij de top. Nu is het zaak dat het morgen voor de wind gaat en dat we die vijfde plek behouden. De strategie is voor morgen bepaald. We gaan ervoor!

Twente: World Solar Challenge racedag 6

Vanochtend was het lastig opstaan. We wisten dat het de laatste dag zou zijn voor ons tijdens de World Solar Challenge. De één had er erg veel zin in, de ander zag er erg tegenop. Straks staan we aan de finish en is het helemaal afgelopen. Finishen in een wedstrijd wat al zolang je doel is, en daarnaast jammer dat iets waar we al anderhalf jaar aan werken dan ineens klaar is. We hadden het idee dat dit onze geluksdag zou worden en dat we rond 13:45 zouden aankomen bij de tijdfinish in Adelaide.

Maar de laatste dag is geen geluksdag geworden en er was bijna meer pech dan ooit. De ochtend ging lekker, maar door de vele cattlegrids (veeroosters) in South Australia hebben we voor de derde keer mechanische problemen gehad. We hebben een record gevestigd door binnen 23 minuten een rod-end in de voorwielophanging te vervangen, de pushrod er opnieuw op te zetten en weer te gaan!

Erg triest en het was een enorme klap, maar toen we weer onderweg waren wisten we zeker, we gaan het vandaag halen! Al zoveel pech en elke keer kunnen we het oplossen dus het lukt gewoon! Toen er achtereenvolgens kuren waren met de motorcontroller, die elke 10 minuten gereset moest worden, een gecontroleerde controlestop waar niet iedereen het mee eens was om de motorcontroller te checken en daarnaast een gaspedaal waarvan de veer het niet meer zou houden en oververhitte remmen door het glooiende landschap. Vervolgens het niet meer regeneratief kunnen remmen, toen konden we het bevestigen; het geluk is vandaag niet aan onze zijde.

We hebben vandaag ook veel positieve punten gehad. De spirit was hoog zo op de laatste dag. Zo hadden we vanochtend alles klaar en ingepakt binnen anderhalf uur, een record! We hebben topsnelheden gereden van 115 kilometer per uur. We hebben gereden met meer verkeer dan we tot nu toe gezien hebben en alle is goed gegaan. En als toppunt: we zijn gefinisht. Het was een enorme ontlading en alle spanning viel van iedereen af bij de tijdfinish. Op Victoria Square konden we het nog een keer overdoen en sprongen we natuurlijk met z’n allen de fontein in! Het was het waard! Wat een chaos, maar vooral ook wat een vreugde. We hebben Adelaide bereikt.

Vanwege de herstart in Alice Springs was het nog een tijdlang onduidelijk op de hoeveelste plaats we nou precies gefinisht zijn. Onze berekeningen zeggen de zesde plaats, helemaal niet verkeerd! Zondagavond is de prijsuitreiking, dat zal een mooi feestje worden met alle teams.

Nu is het avontuur afgelopen! De volgende acties zijn het inpakken van de transportbox en zorgen dat de Twente One weer naar de Nederlandse bodem vervoerd wordt. Vanaf 1 november mag iedereen zijn of haar eigen weg gaan. Heel raar, we zijn bijna elkaars familie en ik weet zeker dat het raar is om niet iedereen meer om je heen te hebben. Persoonlijk niet iets waar ik naar uit kijk. Maar misschien denk ik er straks anders over tijdens de welverdiende vakantie. Wat te doen als we thuis zijn? Ook dat komt wel goed, Solar Team Twente 2007 afronden en een begin maken met Solar Team Twente 2009. Heel benieuwd hoe zij het straks allemaal zullen aanpakken…

Twente: World Solar Challenge racedag 4

Een dag waarop we vlogen. De zon scheen fel en we haalden de meeste energie-inkomsten op van de hele week. Iedereen was erg positief en de enige reden om te stoppen gedurende de dag was een coureurswissel en ook dat ging behoorlijk vlot. De wagen reed perfect met een gemiddelde snelheid van ongeveer 80 km/h. De eindplaats was bepaald bij Cadney Homestead, waar we zeer waarschijnlijk ook het Duitse team zouden tegenkomen aangezien die door de gewijzigde starttijden maar vlak voor ons lag. We verheugden ons al de luxe camping en de goede positie ten opzichte van Duitsland en Taiwan die nog steeds achter ons aan zat.

Het is raar dat je al een jaar naar deze race aan het uitkijken bent. De tijd gaat zo snel voorbij, inmiddels is het al racedag 4 en voor we het weten zijn we in Adelaide. We genieten ervan wanneer we kunnen maar komen op onze weg veel uitdagingen tegen. Uitdagingen waar we zeker tegen opgewassen zijn! Het is knap hoe we de afgelopen paar weken met z’n allen gewerkt hebben en hoe we nu tijdens de race bezig zijn.

Helaas lukte het toch niet om Cadney Homestead vandaag te bereiken. Een half uur voordat we daar aankwamen was de communicatie met de coureur weg en bogen de wishbones van de voorwielophanging door. Redelijk normaal want we hadden veel zijwind met windstoten van windkracht 6 en zeker met een gekantelde vleugel kan dit meer uitwerking hebben op de voorwielophanging. Opeens hoorden we de woorden “noodstop, noodstop!” door de portofoons geschreeuwd worden. Dat kon niet veel goeds betekenen…

De voorwielophanging is gebroken. Gelukkig blijkt de schade mee te vallen. De verbinding tussen de ophanging en het chassis is doorgebroken, beide onderdelen zijn nog in tact. Gelukkig was de coureur ook snel van de schrik bekomen.

Het wordt nog wel even flink klussen, maar is in principe gemakkelijk op te lossen.

Onze weerauto was vooruit gereden en op het moment van de stop was onze tweede serviceauto vooruit. Het was even hectisch maar gelukkig konden we iedereen via portofoon en satelliettelefoon snel inlichten over de uitdaging die het hele team te wachten stond. Nu zijn we bezig met het te maken. Het gaat voorspoedig!

Een geluk bij een ongeluk was het dat dit pas een half uur voor het einde van de dag gebeurde.. We zijn nu slechts een half uur kostbare tijd verloren. Was dit midden op de dag gebeurd dan had het er heel anders uitgezien. Waarschijnlijk hadden we onze vijfde plaats in het klassement dan niet weten te behouden.

We gaan vanavond hard aan de slag en morgen vol goede moed weer rijden. Dit bewijst maar weer eens dat er van alles kan gebeuren. Het is een race die tot het einde spannend blijft. We keken uit naar de camping maar de plek waar we nu staan is wel het toppunt van ons avontuur. Een barre rode vlakte vol stenen. De maan schijnt fel en alle sterren zijn te zien. Wat een ultiem outback avontuur!

Twente: World Solar Challenge racedag 3

Sjoerd van Steinvoren vertelt.

Vandaag maar weer eens een verhaal van mij, een van de coureurs van de Twente One.

Vandaag gestart vanaf een camping waar men gelooft dat Elvis nog leeft en dat aliens bestaan! Een groot circus dus. Vandaag stond mijn naam boven aan het lijstje, ik was de klos en mocht m’n borst nat maken voor een dag die ik niet zo snel zal vergeten. M’n maatjes hadden vannacht flink doorgeklust en toen ik wakker gemaakt werd om iets voor 7 stond de vleugel al weer netjes in de zon en werden de tenten al afgebroken.

Toch gaaf om heel even in een dergelijke voorkeurspositie te verkeren. Heb je genoeg gedronken, heb je genoeg gegeten, heb je je helm, heb je alles, heb je goed geslapen? (Jaja, nadat je om 11 uur de avond ervoor al bijna je bed ingeschopt wordt en na een klein uurtje rekken toch echt naar bed moet.)

Ja, ik heb vannacht goed geslapen, 15mm schuim doet je denken aan de verhalen die vaders altijd ophangen over hun tijd in militaire dienst. Slapen in alleen je slaapzak, op de koude grond! Ondanks dat dus toch perfect geslapen. Om 8 uur trapte ik voor het eerst het gas in, op naar Alice Springs. Vandaag geen mediastops, dus het kon wel eens een dag worden zonder coureurswissel. Ergens aan het eind van de morgen reden we met het hele konvooi een dik wolkenpak binnen. Omdat we gisteren de accu’s bijna leeg gereden hadden konden we vandaag bij het wegblijven van de zon niet sneller rijden dan 40 kilometer per uur.

Eerst leek het er even op dat we precies tussen de buien door konden rijden en dat Martin, onze strateeg en tevens raceleider, het heel erg goed uitgekiend had. De eerste 3 buien mooi misgelopen!

Daarna werd het echter één groot waterballet. Na 5 minuten had ik de spray van het wegdek in mijn nek en iets daarna kwamen de eerste druppels uit de hemel. Snel werd er besloten de nodige maatregelen te treffen.

Een extra spatbord en een vleugelhoes waar snel een gat in geknipt werd waren op de auto geklust en daar gingen we weer! Direct haalden we een team in dat ons voorbij gestoven was ten tijde dat we 40 reden! Geniaal, waarschijnlijk was het geen gezicht, maar het werkte wel! Toen het éénmaal weer droog was weer de auto voor een superstop aan de kant moeten zetten om het zeil van de panelen te trekken.

Niet veel later merkte ik een mankement aan de auto op. De omloopspindel waarmee we de carriers onder de lenzen transleren (waarmee we de ‘platen’ met zonnecellen onder de lenzen doorschuiven) was los getrild! Pffff, met het nodige kunst en vliegwerk heb ik de rest van de dag met 1 hand deze spindel zo gehouden dat de cellen mooi in focus lagen. Gelukkig heb ik twee handen en was er dus nog één over voor het stuur. Maarja, wat als je dan via de porto ingefluisterd krijgt dat je van cruise control snelheid 65 naar 85 moet? Mmm, de knieën maar een beetje optrekken en die flink tegen de spindel drukken, er vervolgens achter komen dat je veter vast zit achter het gaspedaal, en dan met je linker hand onder de rechter door de instellen op het dashboard invoeren. Juist ja, een heel gegoochel dus! Gelukkig was na 7 uur Alice Springs bereikt!

Ondertussen staan we op het Treager park midden in Alice Springs samen met alle andere teams die vandaag binnen zijn gekomen. De rest van de dag is rustdag en dus tijd om het paneel weer flink op te laden. Tijdens het schrijven van m’n weblog hoor ik ook nog dat we Taiwan ingehaald hebben, een reden voor een extra biertje (of een paar extra biertjes) aan de finish. Dat zal hopelijk ergens op dag 5 plaatsvinden! Morgen weer een nieuwe dag. Een nieuwe dag waarin mijn teammaatjes Elkin en Mark mogen laten zien dat we sneller zijn dan de Duitsers, op naar plaats 4, daar waar we zondag ook begonnen!

Twente: World Solar Challenge racedag 2

Op moment van schrijven is het half 7, een klein half uurtje geleden hebben we dus de zonnewagen aan de kant gezet omdat de dag voor vandaag er weer op zat. Dit keer zitten we niet net als gisteren midden in de Australische natuur.

Campen in Australische Outback

We zijn beland op een camping! Het bleek precies goed uit te komen met onze racestrategie, dus waarom zouden we niet voor een beetje luxe kiezen. Het zal vanavond immers nog hard werken worden en dan is het wel zo fijn als je daarna nog even kan douchen of een duik kan nemen in een zwembad! De camping ligt naast een roadhouse, een typisch Australisch fenomeen. De wegen zijn hier zo uitgestrekt en verlaten, maar ook toeristen en de chauffeurs van de road trains moeten ergens eten en overnachten. In de middle of nowhere zit hier dus een bar, restaurant, supermarktje én een camping met zwembad. Nu is dit roadhouse nog niet eens zomaar een roadhouse, integendeel! We zijn beland in de ‘Official UFO capital of Australia’. Er staan hier overal aliens! Gelukkig zijn deze van steen, maar er schijnen hier ooit echte aliens te zijn gezien… Mochten we er vannacht nog een paar zijn, dan is er morgen uiteraard een uitgebreid foto- en videoverslag op onze site te bezichtigen.

Maar goed, de race is waar het om gaat. Vanochtend om 8.00u vetrokken richting eerste mediastop. Het was nog maar een kilometer of 50 rijden, dus dat was een kort ritje voor coureur Mark. Daarna nam Elkin het stuur over van Mark om de volgende etappe af te leggen.

Het gaat goed met Elkin

De Stuart Highway voerde ons door ongeveer 300 kilometer verlaten landschap richting Tennant Creek. Onderweg naar deze volgende stop een aantal problemen gehad met het elektronische systeem. Best balen , want stoppen kost veel energie en dus tijd.

Ingehaald door het southern aurora team uit de andere klasse

Gelukkig blijkt ons concept wel goed te werken, maar voornamelijk het lenzensysteem nog niet betrouwbaar genoeg. Het werkt niet altijd zoals we willen, dus vanavond gaat er weer hard gewerkt worden. Ondanks deze problemen hebben we onze zesde positie in het klassement weten te behouden. We hebben vandaag ook bewust wat rustiger aan gedaan, omdat er morgen veel bewolking verwacht wordt. Door vandaag energie te sparen en de accu op te laden, hopen we morgen dus weinig last te hebben van de bewolking.

Sleutelen tijdens controlestop

We gaan de stop richting Alice Springs tegemoet. Dit is geen gewone mediastop, maar een rustdag. Ongeacht het tijdstip dat we daar morgen aan zullen komen, vertrekken we pas woensdag weer verder richting zuiden. In de tussentijd dat we stilstaan in Alice Springs kunnen we wel onze accu opladen, dus het is belangrijk om ervoor te zorgen dat we met een lege accu Alice Springs bereiken. Dan hebben we optimaal gebruik gemaakt van onze binnen gekomen energie! Dat is het leuke aan rijden op zonne-energie. Je moet vooruit kijken en slim nadenken om er zo goed mogelijk gebruik van te kunnen maken .

Na aankomst op de camping heeft Timo een radio-interview gehad met het NOS journaal, samen met de teamleider van Delft. Onderweg krijgen we weinig mee van wat de andere teams meemaken en doen, we zien enkel hun tijden bij mediastops als zij deze al gepasseerd zijn. We waren dus erg benieuwd wat er gaande was bij Delft. Zij hebben vandaag aan het einde van de middag nipt de Belgen ingehaald en liggen nu op een eerste positie.

Onze internetprovider

Twente: World Solar Challenge racedag 1

Het begin van onze racedag was voor enkele mensen niet echt een begin. Sommigen hadden geen slaap, anderen enkel een half uurtje. Gelukkig hadden alle bestuurders voor vandaag wel wat uurtjes slaap kunnen pakken. Vanochtend om 6 uur met compleet ingepakt konvooi weggereden naar het centrum van Darwin. Daar stonden al menige zonneauto’s te wachten op de startgrid om te beginnen aan de start van de World Solar Challenge. 3021 kilometer ruw asfalt staan ons te wachten.

Start WSC

Om 8:07 mochten we starten. Niet als vierde team in de challenge klasse maar als derde aangezien het team van Delft kampte met problemen met hun motorcontroller. Wellicht een strategische zet, maar ze hebben al eerder problemen met hun motorcontroller gehad. Dit hadden zij al snel verholpen en met een andere strategie wisten zij al snel een groot deel van het deelnemersveld in te halen. Zo ook ons.

Rijden in het konvooi

Tevens werden wij ingehaald door het Duitse team. Beide teams wisten ons bij hun manoeuvres te complimenteren met de staat van onze auto en ons kantelende paneel. Het was oefenen met de strategie en daarnaast hadden we twee problemen. Een deel van het zonnecelpaneel bracht minder op dan verwacht en één van de lenspanelen was doorgezakt. Dit zorgde dat we tegen het einde van de dag het zekere voor het onzekere namen en rustig aan op weg gingen naar een slaapplek voor de nacht.

Ook het team van Taiwan bleek ons te hebben ingehaald. Dit zorgt er voor dat we nu op een zesde plaats liggen. Alles ligt nog open voor de dag van morgen.

Delft en wij waren niet de enige met problemen. Het team van Michigan, met hooggespannen verwachtingen, heeft in de eerste paar kilometers een ongeval gehad met hun eigen escortwagen. Dit is zeer ongelukkig voor dit team, aangezien zij naast ons het enige team zijn dat een innovatief ontwerp hebben gekozen door spiegels te gebruiken om zonlicht te concentreren.

Nu zijn we druk bezig met het opzetten van kampement, klaar maken van eten, het uitvoeren van de nodige technische handelingen en het binnenhalen van de laatste zonnestralen met een paneel dat haaks op de zon staat.

Uitpakken Scout bij kampement

Morgen wacht ons weer een dag met nieuwe avonturen, we hopen de gemiddelde snelheid te kunnen verhogen nu we de problemen van vandaag hebben kunnen oplossen. Hopelijk kunnen we de teams voor ons gaan inhalen. We hebben er vertrouwen in. De race is begonnen. Daar waar we al meer dan een jaar keihard voor werken is eindelijk daar en we genieten ervan met volle teugen.

Aan de start

Martin in overleg met observer

De mediastop in Katherine

Twente: Elkin Coppoolse vertelt

Een dag uit velen, waarbij ik in de war ben welke dag het nou precies is. Goed, een dinsdag waar we gaan testen! Dat is iets waar we met het Solar Team naar verlangen en graag aandacht aan willen besteden. Om half 7 in de ochtend, na een korte slaap van ongeveer 4 uurtjes, mochten we opstaan van Niek (hoofd testen) en kort ontbijten om vervolgens ons naar de werkplaats te begeven. Daar waren nog mensen aan het werk om de laatste dingen voor het testen af te ronden. Het begint normaal te worden dat er nog mensen aan het werk zijn in de ochtend, het gaat nu al weken zo, ikzelf mocht daar ook enkele keren aan geloven.

Goed, we mochten ze aflossen en ze konden rustig gaan slapen! Wij namen het werk verder over en gingen verder met het lenzensysteem met de laatste aanpassing voor de race. Dit duurde echter langer dan gewenst en de tijd gaat dan veel te snel als je bezig bent. Half 3 stond de auto op de kar en kon er gereden worden, voor mij was de testdag voorbij omdat enkel Mark in de middag de auto zou gaan besturen. Morgen werd mij dan verteld… Goed, er zijn “gelukkig” nog veel meer dingen die moeten gebeuren en daar ging ik mijzelf voorbereiden op de keuring van donderdag met het maken van tekeningen. Thuis gekomen vond ik daar 2 smerig vermoeide mensen die nog niet geslapen hadden en zich nog tegoed deden aan een heerlijk biertje, hebben ze geen slaap nodig ofzo? Goed, ik werk verder en ga verder met de inrichting van het konvooi en ik heb nog even de nodige slaap ingehaald. In de avond verder met de werkzaamheden en de test van morgen voorbereid. De auto zal morgen dan zeker gaan rijden wanneer ik hem mag gaan besturen! Half 2 al? Aii, half 7 op, we gaan weer snel naar het luchtbed in de scouting hal om daar de nodige rust te pakken!

Dat alles over de dag… Verder wordt het zeker spannend en is dat voelbaar in het team dat we de stress voelen. We hebben het gelukkig nog steeds leuk met elkaar en houden de teamband zeker in stand! We merken wel dat dag en nacht op elkaars lip zitten soms vermoeiend is en dan vallen er verkeerde woorden af en toe. Ondanks dat is het zeker nog een enorm gaaf teamproject en zetten we een enorm mooie auto neer waar veel teams jaloers op zijn (volgens velen…)! Nog enkele dagen en dan zijn we van start en daar hebben we stiekem met z’n allen veel zin in!

Twente: Niels Moshagen vertelt

Toen ik gister tijdens het testen met ruim 100 KM/h achter de zonneauto aan reed en het lenzenpaneel op me af zag komen had ik al het vermoeden dat het wederom een lange nacht zou worden.

En zo begon deze maandag om 00:00 in de ochtend in een klaslokaal van de Charles Darwin University. Samen met een paar andere techneuten op zoek gegaan naar een nieuwe oplossing voor het ophangen van onze lenzen. Na een hoop gebrainstorm op het grote whiteboard, een paar kritische blikken op het afgewaaide paneel en het nodige passen op de auto was er een oplossing. Snel te maken, makkelijk te monteren en hopelijk ook stevig genoeg. In theorie is er een dag- en nachtploeg zodat er overdag getest kan worden en ‘s nachts aan de auto geklust kan worden. In praktijk betekend dit vaak 4 tot 5 uur slaap per nacht.

Nog wat voorbereidingen getroffen voor de volgende dag en toen toch maar besloten naar huis te gaan. Je bent toch fitter als je een keer fatsoenlijk de nachtrust kunt pakken.

Om 4 uur lag ik erin en om 8 uur er weer uit, klaar voor een dag lenzen leggen. Zagen, vijlen, schuren, ontvetten, lijmen passen. Al met al weer een hoop werk waardoor we toch zeker tot dinsdag ochtend 11:00 uur nodig hadden om alles af te krijgen. Gelukkig arriveerde rond 9:00 uur de testcrew om de auto mee te nemen voor een goede testrun op de Arnhem Highway. Zij hebben de laatste lenzen op de auto gelegd en het totaal uitgeputte nachtploegje heeft zich richting de scouting hal begeven. Nog even onder de sproeier gestaan een paar biertjes gedronken en toen lekker gaan slapen. Even een beetje slaap pakken voor de volgende avond.

Twente: Twan Mennink vertelt

Na het lange werken van de afgelopen dagen, ben ik weer een beetje bijgeslapen. Vanochtend zijn we om 7 uur opgestaan en om half acht stonden we bij de auto, die het nu goed deed. We konden nu even snel de vleugel er op zetten, nog wat kleine testjes doen, en toen was het zover. De auto stond op de aanhanger. We zijn aan het eind van de ochtend weggereden naar de Channel Island road, waar we gingen testen. Eenmaal daar aangekomen was een klein probleem met de lenzen snel verholpen en we konden eindelijk rijden.

Het rijden op de weg, ook al hadden we dat al een keertje eerder gedaan, was echt mooi om te zien. Ook heel mooi was dat alle elektronica het goed deed (was wel te verwachten natuurlijk..). Tijdens het rijden worden er ongeveer 180 meetsignalen geregistreerd, en die krijgen we in onze volgauto op het beeldscherm te zien. Zo kunnen we bijvoorbeeld zien wat de temperatuur van onze banden is, wat het vermogen is dat ons zonnepaneel oplevert en natuurlijk wat het verbruik van onze auto is. We hebben ook nog even gekanteld onder het rijden, dat was ook wel echt een gaaf iets om te zien. Een auto die 80 rijdt, en dan zijn vleugel ineens van links naar rechts kantelt..

Tijdens de voorbereidingen op de Channel Island road, zagen we het Duitse team nog langsrijden, en omdat we op de terugweg toch daar nog langsreden, zijn we even bij ze op bezoek geweest. Hun auto is ook een bijzonder concept, maar dan juist aerodynamisch. Is onze auto van binnen helemaal volgebouwd met elektro-mechanische componenten zoals actuatoren en servo systemen, bij hen is de auto juist compleet leeg van binnen. Toch zonde van al die wind die je vangt voor een lege ruimte…

Aan het einde nog even met zijn allen op de foto, toen weer naar huis om te eten. ’s Avonds zijn we nog lang doorgegaan met werken, voor de test op zondag, het rijden op de Arnhem Highway.

Twente: Susanne van Aardenne vertelt

Het is een beetje in bizarre periode op het moment. Ik heb nog nooit eerder meegemaakt hoe volledig toegewijd een groep mensen kan zijn. Ook al heeft mijn studie psychologie het afgelopen jaar enorm op de achtergrond geleefd, blijf je natuurlijk wel naar mensen kijken op een bepaalde manier. De manier waarop mensen reageren op bepaalde situaties, hoe ze met elkaar omgaan of de manier waarop ze juist niet met elkaar omgaan. Hoe er gereageerd wordt op stress, de tegenvallers en de meevallers. Een unieke periode waarbij je heel veel dingen gaat begrijpen en zien.

Zo hebben twee EL-ers de afgelopen 48 uur zeker 40 uur aan de auto gewerkt. En klagen, ho maar, ze bikkelen door totdat ze zeker weten dat alles goed is.

Over vandaag, de tijd gaat hier zo snel dat je niet eens meer weet wat er ook alweer bij vandaag hoort. Zo waren we toch echt weer in de veronderstelling dat we zouden gaan testen. Maar toen ik vanochtend in de werkplaats kwam zag ik de bui alweer hangen. De lenzen lagen nog niet op de auto en het paneel stond nog niet buiten om de eerste zonnestralen op te vangen. Er moest nog veel gebeuren en dus toch besloten om alles af te maken zodat we met een complete auto gaan testen. We hopen dat die dag morgen aanbreekt. Zelf ben ik bezig geweest om de engelse pagina van de website een beetje meer te vullen. Er is een fotoalbum aan toegevoegd en voortaan is daar ook het meest belangrijke nieuws te vinden wat er met ons gebeurt.

Aan het eind van vandaag was het wat rustiger. Het paneel is in de zon geweest en de opbrengsten zien er goed uit.

De EL-ers konden zich losrukken van hun taak. Er werd besloten om maar even buiten de deur te eten, even een change of scenery, even ontspannen. Nadat iedereen zich een beetje had opgetut, (waarom eigenlijk, we gingen alleen maar eten?) gingen we naar een Indiaas restaurant. Allemaal erg lekker, voor de één een tikkeltje te heet. Na het eten weer huiswaarts, waar we door stoer doen op de weg bijna met elkaar in botsing kwamen. Iemand wilde een afslag te vroeg nemen terwijl hij op de rechterbaan reed en links voorlangs wilde kruisen. Het scheelde maar een haartje of onze auto was een metertje korter geweest. Schrikken dus.

Nu net nog een paar uurtjes gewerkt aan de canopy. Dat begint echt een beetje mijn projectje te worden. Langs het vizier van de canopy zat een verfrand die de luchtstroom verhinderde. Met een klein mesje heb ik die weggehaald. Vervolgens moet de canopy helemaal geschuurd worden en daarna het vizier gepolijst zodat de coureur weer goed op de weg kan letten. Allemaal leuk om te doen, maar wel een uurvretend klusje. Gelukkig kan ik hier in de avonduren aan werken.

Nou de sfeer zit er nog goed in, het is werken, werken, werken, maar we doen het ergens voor en dat verliezen we zeker niet uit het oog. Ook al wordt iedereen moe en is iedereen wat meer op de teentjes getrapt dat wordt ook wel weer meer getolereerd. Het is wel een uniek project om zo betrokken en intensief met elkaar samen te werken. Ik denk dat ik zo’n betrokkenheid en intensiteit niet snel meer mee zal maken in een project. Dat begin ik me steeds meer te beseffen, vooral nu het al zo dichtbij is.

Twente: Jasper Tomas vertelt

Het wordt een mooi dag vandaag, ehm.., morgen bedoel ik. Tja, ik snap het ook niet meer na deze dagen en tijdsverschillen. Dit is het weblog van 11 oktober, maar die dag duurde bij mij wat langer. Het is nu 12 oktober negen uur 's morgens en mijn werkdag zit erop. De vierde dag hier in Darwin dat ik de zon zie opkomen. (Voor degene die dit nog nooit hebben ervaren: eerst tekenen de wolken zich wat meer af aan de hemel. Dan gaan er enkele vroege vogels fluiten. De schemering zet dan echt in, wat voor de vleermuizen het teken is om zich te gaan verplaatsen. Prachtig om te zien; tientallen vleermuizen met een spanwijdte van soms wel 50 cm vliegen over. Daarna durven de wat schuchtere vogeltjes hun snavels te openen en dan is het de beurt van het Solar Team Twente om de gapend en mompelend wakker te worden, te douchen en elkaar uit bed te schoppen) Vannacht was voor mij een goeie nacht. De 'nachtrust' in de werkplaats zorgde ervoor dat Sjoerd en ik blaakten van energie. Terwijl iedereen 's avonds aan het werk was, is de groep ook nog eens uitgebreid. Sander, die ons de komende tijd zal volgen met zijn fotocamera, arriveerde in het begin van de nacht. Vandaag maar eens echt kennis maken, want we hadden weinig aandacht omdat we de auto rijklaar wilden maken zo ver we konden.

De tweede Fresnel carrier zit erin, de lenzen zitten erop en de kabelboom is bijna af. Ik hoop dat de Vonkentrekkers de stroom-ditjes-en-datjes ook aan de praat krijgen en dan kunnen we vandaag gaan rijden. Met die gedachte ga ik zo lekker slapen. Ik denk dat wij, u in Nederland en ik hier, ongeveer op hetzelfde moment wakker worden om te kijken of het echt is gelukt..

Twente: Bas Dierselhuis vertelt

Vandaag begon anders dan de dagen hiervoor. Vandaag begon namelijk om middernacht en niet terwijl ik lekker in bed lag. Nee, terwijl ik hard aan het werk was in de werkplaats. Er moest een deadline gehaald worden. Vandaag zou er de eerste grote test op de openbare weg gaan plaatsvinden. Een paar dagen geleden is er al een korte kleine shakedown (korte test om te kijken of alles werkt en vast zit) van de auto geweest, maar de test van vandaag gaat de hele dag bestrijken. Dan moet de auto dus wel klaar zijn en daarom stonden we nog met een aantal mensen in de werkplaats.

Er waren nog een paar grote restpunten en het hoofdonderwerp daar was de vleugel en de elektronica. In de vleugel moest de koeling van de zonnecellen onder de lenzen afgemaakt worden en de lenzen zelf moesten geplaatst worden, ook moest er nog erg veel elektronica ingebouwd worden. Al met al was dat nog een heel project, maar iedereen ging ervoor en dat is erg gaaf om te zien. We wisten hoe belangrijk het was en we wilden deze deadline gewoon halen.

Om 8 uur ’s ochtends was het uiteindelijk zo ver, de Twente One was af. De vleugel was klaar, zat op de auto gemonteerd, die wielen waren uitgelijnd, hij kon zo de trailer op. We genoten met z’n allen. Wat is het een geweldig gezicht om de auto in volle glorie te zien staan, met de goede zonnecellen en niet de cellen van de autopresentatie en met name met de lenzen. Het totaalplaatje ziet er gewoon super uit. We mogen trots zijn met z’n allen!

Op dat moment kwam ook het testteam aangereden. Het laatste elektronica onderdeel werd in de auto geplaatst en getest, eigenlijk hielden we geen rekening meer met problemen. Toch ontstond er op dat moment één. We kregen een computerprobleem. Dit betekent niet dat de auto dan niet kan rijden. Alle functies die de auto nodig heeft om te rijden werken zonder computer ook. Dat de computer niet werkt betekent wel geen telemetrie en dus geen meetwaarden tijdens het testen. We kunnen de auto dan niet in de gaten houden en zelfs zoiets simpels als de temperatuur in de auto in de gaten houden werkt dan niet. Dat risico wilden we niet nemen. Dus werd het testen uitgesteld. Een grote domper op deze dag. Ik kon mijn ogen niet meer open houden en heb in de werkplaats even geslapen.

Rond het middaguur ben ik naar huis gegaan om te gaan slapen, maar het klimaat is hier zo dat je overdag niet echt ontspannen kunt slapen, het is veel te warm. Ik was na vier uur ook al weer wakker en ben toen naar de werkplaats gegaan. Ik heb met Coen een restpunt opgepakt wat voor het testen niet gemonteerd hoefde te zijn, maar wel voor de race. Hopelijk is het snel weer opgelost en kan er morgenmiddag weer een korte testrun gemaakt worden. De test die voor vandaag gepland stond is doorgeschoven naar vrijdag. Het komt er zeker, maar helaas weer met wat vertraging.

Twente: Gijs de Groote vertelt

Nog twee weken voor de race begint, de tijd is echt super snel gegaan. Het team is nog heel hard aan het werk om alles op tijd af te krijgen en ook wij van het media team moeten nog veel doen. Omdat we meerdere programma’s maken tijdens de race, hebben we nog heel veel dingen voor te bereiden. BNN komt aanstaande zondag en zal ons vanaf dan helpen, maar daarnaast hebben we ook nog genoeg te doen voor de documentaire.

Vandaag hebben we een nieuw cameraatje gekocht om in de auto te monteren voor shots tijdens de race. Of we daadwerkelijk tijdens de race de camera mogen gebruiken is nog afhankelijk van een aantal dingen. We mogen natuurlijk geen stroom verbruiken omdat ze alle stroom willen gebruiken om vooruit te komen en daardoor te winnen. Het is wel mogelijk om er een accu aan te zetten, maar dat mag alleen als hij ook zo in de winkel gekocht is.

camera + receiver

We hebben de camera heel kort even getest om de kwaliteit te bekijken en om te zien of het veel werk is om beelden in te laden. Het gaat allemaal heel makkelijk dus dat is geen probleem, alleen de afstelling van de camera is nog niet zo goed. We kregen nu een beetje een 70’s look met af en toe een rode gloed, dus waarschijnlijk word het een beetje een hippie race.

Technische rekels als we daar zijn, hebben we gister toch het ‘heft’ in eigen handen genomen en zijn aan het solderen geslagen. We mochten niemand van het team inschakelen, aangezien die het zo druk hebben, dus moesten we het maar weer zelf oplossen. De volts en ampères vlogen ons om de oren en na zware wiskundige berekeningen en analyses, bleek één draadje doorknippen en op een batterij houden toch genoeg te zijn. Toch bracht onze zojuist behaalde overwinning ons in een dergelijke staat van euforie (we kunnen nu daadwerkelijk tijdens de race beelden uit de cockpit ontvangen) dat we er een paar biertjes op dronken en vervolgens lekker konden gaan slapen, in tegenstelling tot de jongens in de werkplaats, die zullen nog wel een tijdje bezig zijn. Wat hebben wij toch een fijne baan! Maar ze zullen ons nog wel krijgen, tijdens de race zullen hectiek en stress bij ons hoogtij vieren.

Twente: Coen Wit vertelt

Zoals uit een aantal andere weblogs al duidelijk werd zijn onze werktijden op het moment erg ruim. Het is voor mij dan ook moeilijk te bepalen op welk tijdstip deze blog moet beginnen en wat ik precies gedaan heb op zeven oktober. Eén van de dingen die ik me wel duidelijk herinner is dat ik eindelijk de tijd heb genomen me te scheren. Aangezien ik dat al drie weken niet had gedaan, had er zich een flinke baard ontwikkeld. Tandenpoetsen gebeurt hier meestal in de keuken. Omdat er in de scouting hal maar één spiegel zit, bij het toilet, heb ik m’n eigen baard vrij weinig hoeven aanschouwen. Bij m’n teamgenoten kreeg ik na een tijdje echter de bijnaam Bokito. Gisteren werd me duidelijk waar dat nou precies door kwam, een dichte zwarte baard had zich op mijn gezicht genesteld. Het besluit hem weer te verwijderen was echter al gevallen: het begon te warm te worden en het ding begon me ook te irriteren.

De tondeuse die eerder gebruikt was om zo’n beetje het hele technisch team te millimeteren werd ter hand genomen en het verbaasde me behoorlijk dat er meer haar van m’n kin kwam dan normaal bij het millimeteren van m’n hoofd. Zo’n tondeuse en zo’n baard bieden natuurlijk een optimale gelegenheid tot het belachelijk maken van je eigen looks. Daarom heb ik dan ook ringbaardjes een snor en nog meer foute creaties op m’n gezicht geschoren. Zie verder het fotoverslag.

Naast dit jolige uurtje bestond m’n dag uit het verder afronden van de koeling in de fresnelbakken. Hier is sinds het begin van het project al door verschillende mensen aan gerekend en getest (oa. Yuk Man Lau en Rob Reilink). Hier in Australië hebben we hun laatste concept getest en aangepast tot wat het nu is. Koeling zowel onder- als bovenlangs met twee verschillende soorten ventilatoren. Het ombouwen van deze testinstallatie tot een robuuste koeling die ook tijdens raceomstandigheden blijft werken heeft mijn week bepaald, op dit moment is het bijna zover dat de lenspanelen er weer op gaan en de koeling mee wordt genomen in de eerste duurtest. Hieronder een foto één van de ventilatoren, let met name op de hoeveelheid montageruimte die nog over is!

Twente: Niek Sanders vertelt

Vandaag staat in voorbereiding van de aankomende testen, die we volgende week gaan uitvoeren. Gisternacht was ik geëindigd met het maken van de kabelboom die in de vleugel gelegd wordt. Aan het eind van de avond ging veel mis en langzaam, dus maar naar bed gegaan. Deze ochtend weer fris opgestaan en de kabelboom zat zo in elkaar. In de middag ben ik bezig geweest om de test van aankomende dinsdag in de puntjes voor te bereiden. Punten die voorbereid worden zijn: inventariseren wat we kunnen testen, planning maken, gereedschappen samenstellen, en randzaken zoals locatie en vervoer regelen. Ondertussen zijn alle teamleden inclusief het communicatieteam bezig om de auto af te maken. De carriers die onder de lenzen gelegd worden wordt afgemaakt. (zie foto)

De mannen van elektronica zijn bezig om de laatste printjes af te maken. De voorbereidingen worden getroffen voor de volgwagens. Zo is het hele team druk tot laat in de nacht om de auto ver genoeg af te krijgen voor de test. Het is merkbaar binnen het team dat iedereen zich realiseert dat de druk nu flink hoog is. Er is nog steeds niemand uit de slaapzaal gezet, dus het gaat nog goed hier. We gaan de komende dagen tot de race hard ons best doen en hopen voor het beste resultaat.

Groeten Niek

Twente: Mark Klaassen vertelt

Precies een maand geleden liepen Coen en ik (de kwartiermakers) voor het eerst door Darwin heen, niet wetende wat ons als team de komende tijd voor de boeg stond. Dat lijkt een eeuwigheid geleden. Inmiddels heb ik hier zoveel nieuwe impressies opgedaan dat elke herinnering voor onze tijd hier in Oz vaag lijkt, misschien wel te begrijpen als je je dag/nacht besteed aan werken met hier en daar een beetje tijd voor eten en slapen. Vandaag begon als een vrij normale dag behalve dat we iets later begonnen dan de afgesproken 09:00, de geringe uurtjes slaap beginnen wel een beetje hun tol te eisen, maar dat beetje uitslapen hadden we wel verdiend na de zeer geslaagde test van gisteren. Vol goede moed begonnen we om 10:30.

De ochtend heb ik gebruikt om een paar kleine puntjes af te tikken zoals de wielkappen monteren en de rubberen afdichtingen, die de gaten voorin de badkuip afdekken, iets aan te passen, zodat ze perfect strak gemonteerd kunnen worden. Ook heeft een zeer behulpzame docent op de CDU (Chales Darwin Universiteit) het laatste spuitwerk voor ons afgemaakt, hier vallen onze helmen ook onder, deze zijn van zwart naar wit getransformeerd, zou koeler moeten zijn en past mooi bij de auto.

Na de lunch was het echter gedaan met het standaard werkritme, er was bezoek in aankomst. Vandaag stond er een opendag gepland speciaal voor de mensen, die ons hier in Oz erg behulpzaam zijn geweest, een goed excuus om de werkplaats een keer op te ruimen. Van de partij waren o.a. een aantal werknemers van de CDU, die ons een werkplek beschikbaar heeft gesteld, een aantal buren, die voor ons een internet verbinding heeft aangelegd en paar mensen die een deel van de logistiek geregeld hebben. Het bezoek was naar mijn mening erg onder de indruk van de auto, ze waren net zo geïnteresseerd in de techniek van de auto als het bier dat koud stond, deze vloeide namelijk rijkelijk. Men gebruikt hier elke kans als er iets van een samenkomst is om even paar biertjes naar achteren te tikken, dit maakt deel uit van de ‘no worries’ mentaliteit.

Al snel was het tijd om te eten maar hadden degene die verantwoordelijk waren voor het koken nog weinig kunnen doen, dus werd er maar pizza besteld, poging twee aangezien dit vorige keer niet was gelukt was, maar al snel bleek dat die overheerlijke pizza niks meer dan gebakken lucht, de pizzas waren te duur, nog steeds want vorige keer waren ze dat ook, de prijs was na een week toch niet gezakt. Dan maar snel een pastasalade en soep in elkaar flansen, wat toch erg smakelijk was.

Het avondeten moest zo snel aangezien we om 21:00 nieuw bezoek verwachtten, bezoek van onze vrienden uit Delft en Belgie (Leuven). Een deel van ons team was al een keer bij de Delftenaren langs geweest hier in Darwin en een bezoekje bij de Belgen zit er aan te komen, dus leek het ons leuk om hen ook uit te nodigen voor een kijkje. Altijd leuk om te horen hoe het met je concollega’s gaat, om er achter te komen dat zij met precies dezelfde uitdagingen zitten, om toch weer te proberen wat extra info los te peuteren en natuurlijk om over de techniek en vernuftigheden van de auto te discussiëren. Al met al een zeer gezellige middag/avond met al dat bezoek, morgen is het weer tijd om hard te werken, maandag wachten ons weer een spannende testdag.

Twente: Sjoerd van Steinvoren vertelt

Gefeliciteerd oma!

Vandaag is het 4 oktober, dierendag, maar ook de verjaardag van mijn oma. Van harte gefeliciteerd met uw verjaardag! Een gezellige dag toegewenst vanuit Australië en nog vele jaren! En de groeten aan de rest van de familie. Hieronder nog even een tweetal fotootjes van mijzelf! De eerste is genomen naast de vleugel en op de tweede sta ik achter de draaibank.

De weblog die ik schrijf was eigenlijk bedoeld voor 1 oktober, maar ik heb nog geen tijd gevonden om een leuk stukje te schrijven de afgelopen dagen. Zo rustig als het was ten tijde van het schrijven van de vorige weblog, ergens vroeger, voordat de transportbox arriveerde, zo druk is het nu! De tests en de voorbereidingen voor de tests zijn in volle gang en de auto is bijna in race-status. De afgelopen dagen hebben we weer ouderwets hard gewerkt en binnen 4 dagen 2 keer de zon zien opkomen om vervolgens weer 2, 3 of als je geluk hebt 4 uurtjes te slapen.

Gisteren was weer zo’n avond! De lenzen op de auto moesten en zouden vannacht op de auto gaan. Een heel gepriegel uiteindelijk, vooral als je bedenkt dat je met de lenzen tussen een vermogen aan cellen moet plaatsen. Samen met wat andere kneiters hebben we dit varkentje gewassen. Achteraf bleek het lieve varkentje een vies vet dik zwijn! Wat een klus! Hiernaast Harm en Niels die ook meehielpen met het plaatsen van de lenzen. Voor wat betreft werkuren leer je redelijk flexibel te worden. Op elk momentje van de dag dat je rust kan pakken doe je dat. Gisteren na het avondeten ook even lekker liggen slapen en om twaalf uur ’s nachts weer aan de slag gegaan. Vervolgens stopte onze werkdag ergens tijdens zonsopgang, kwart voor 7!

Ook hebben we eindelijk een keer alle beschermfolies van de cellen af gehad en de vleugel in al haar schoonheid kunnen bewonderen. En dan was er afgelopen week het verhaal van de kikkers. Als je ’s avonds een beetje fatsoenlijk om je heen kijkt en een beetje goed oplet kom je hier her en der van die groene rakkers tegen. Zo ook van de week! Stefan en ik waren laat terug van het werk kwamen op weg naar de scouting een overstekende kikker tegen.

Uitgestapt, opgepakt en bij Harm in bed gelegd. Op de foto’s is het resultaat te zien. Ook in de werkplaats kom je zo af en toe zo’n beest tegen, in de zonneauto (zie foto), in de wc of in een paal van het hek, wat aan de werkplaats grenst. Kun je je voorstellen dat je voor je lol, in een paal gaat zitten die amper groter is dan je zelf bent en vervolgens elke avond weer opgeschrikt wordt door een groep te ijverige studenten, die denken iets van een auto op zonne-energie te bouwen. Mmm, ik kies dan toch voor mijn eigen luchtkussen. Gelukkig heb ik net als die kikker in de paal ook een leuk vooruitzicht, 5 nachten in de dessert op een matje van 1cm dik om vervolgens in een broeikas kilometers rechtdoor te rijden. Toch leuk dat Solar Team!

Twente: Joey Dijkgraaf vertelt

Gaan met die auto! De laatste paar dagen is het team echt letterlijk nachtenlang doorgegaan om de auto klaar te maken voor het testen op de openbare weg. Dat ging niet helemaal soepel en het duurde allemaal langer dan verwacht. Maar vandaag was het zover! Ik heb zelf niet gewerkt aan de auto, omdat ik in het mediateam zit om alles te filmen. Toch zag het er zo gaaf uit om die auto eindelijk op de weg te zien. Het was vlak voor zonsondergang toen hij voor het eerst over het asfalt gleed over de Channel Island road. Voor de camera’s is dit een ideale situatie, omdat je met zonsondergang heel mooi licht hebt. Wel jammer dat we na 20 minuten al moesten stoppen, omdat het te donker was om verder te rijden, maar morgen is er weer een dag!

Omdat ik samen met drie studiegenoten het Solar Team dagelijks film, ziet een dag er voor ons iets anders uit dan voor de teamleden. Vandaag zijn we bezig geweest met het nieuwe Solar Report waarin we een dag van het Solar Team Twente laten zien. Die dag begon vanmorgen om 7 uur. Toen ik opstond zag ik dat er 5 mensen niet in hun bed lagen. Nadat ik een bak cornflakes naar binnen gewerkt had kwamen er 5 kerels vrolijk binnenwandelen en regelrecht naar de koelkast lopen voor een koud biertje. Ze hadden de hele nacht doorgewerkt om het zonnepaneel klaar te maken. Wat een helden! Een kwartier later maakte ik een paar andere teamleden wakker om verder te gaan aan de auto. Omdat nog niet alles klaar was aan de auto was het nog onduidelijk of we de weg op zouden kunnen. Als je een leuk filmpje wil maken is het natuurlijk wel leuker als dat wel gebeurd, dus dat was zelfs voor ons spannend. We hebben het meeste wel gefilmd voor vandaag dus morgen zijn we de hele dag druk met de montage die morgenavond online moet staan. En ja, hoe dat er precies uit zal zien moeten jullie morgen maar bekijken...

Twente: Martin Vermeer vertelt

Vandaag was dan het grote moment daar… de eerste meters op Australisch asfalt. Super spannend. De Twente One zal nog op een aantal punten iets wijzigen ten opzichte van vandaag. De constructie is er echter helemaal klaar voor en dat hebben we vandaag dan ook getest. Een belangrijke vernieuwing ten opzichte van de vorige testen was de compleet nieuwe vleugel. Deze blijkt op alle punten veel beter dan de testvleugel. Hij was zelfs zo stijf, dat er bij grote hobbels totaal geen doorbuiging te zien was. Echt een groot verschil met de vorige vleugel!

Aangezien we pas laat in de middag aankwamen op de testlocatie, hebben we doorgereden tot zonsondergang. Dat levert natuurlijk mooie plaatjes op. Op de brug hebben we even genoten van de mooie zonsondergang. Bij schemering moet er ook altijd opgepast worden voor kamikaze-acties van kangaroos en ander rondhuppend of kruipend gesnuister. Dus even iets rustiger aan. Na deze korte stop hebben we nog even doorgereden. Toch mooi om onze bolide met brandende koplampen en achterlichten door de schemering te zien rijden. Is dit de toekomst?

Even stilstaan op de brug – het was zo rustig dat we gerust op 2 banen stil konden staan

Één van de bijzondere insecten die je

in Nederland niet snel zult zien

Uiteraard willen we dat de Twente One als een van de eerste over de streep zal komen. Hiervoor is uiteraard een goede en betrouwbare auto nodig. Maar een ander belangrijk punt is goed energiegebruik en het in de gaten houden van alles wat er in de Twente One gebeurd. Denk aan temperaturen van de zonnecellen onder de lenzen, hoe ver we het paneel moeten kantelen, etc. Wat natuurlijk ook heel belangrijker is, is dat tijdens de race het maximale eruit gehaald wordt. Daarvoor zijn we vandaag ook bezig geweest met het inrichten van de DMU-wagen. Dit is de auto die direct achter de zonneauto rijdt en het zenuwcentrum van de race vormt. Een goede werkplek is dan natuurlijk erg belangrijk. (Uiteraard kun je je afvragen of het helemaal volgens de Nederlandse ARBO norm is ;-)). Samen met Eric hebben we inkopen gedaan bij de Bunnings (wat mij betreft eerder Beunings, gezien het betere beunwerk wat wij vooral gaan doen voor de DMU-wagen).

DMU-wagen

Instralingsmeter op DMU-wagen

Tot slot ben ik nog op het dak geklommen van ons scouting gebouw om daar een meter neer te zetten, die het vermogen van de zon meet. Op die manier kan ik een beter beeld krijgen, hoeveel vermogen we tijdens de race kunnen verwachten.

Instralingsmeter op het dak

Twente: Eric Elshof vertelt

Het is zondag, een vrije dag zou je zeggen. Nou nee, dat is niet helemaal het geval. Vanochtend ging er geen wekker, maar er moet wel gewoon gewerkt worden. Ik werd wakker gebeld door een goede vriend van me die terug kwam van een feestje en nog even geen zin had om te gaan slapen. Het was wel duidelijk hoorbaar dat hij een gezellige avond had gehad. Na even bijgepraat te hebben ben ik gaan ontbijten en douchen en rustig aan, aan het werk gegaan. De ochtend stond in het teken van voorbereidingen voor het konvooi en kampement. Ik heb inmiddels al flink wat inkopen gedaan om de tijdens de race iedere avond een kampement neer te zetten waar niemand over te klagen heeft. Pannen, gaspitten, gasflessen, tenten, lampen, stoelen en veel waterjerrycans, is slecht een deel wat hiervoor moet zorgen. Ook moet er nagedacht worden over hoe we de auto’s gaan indelen, wat er allemaal mee moet en wat er in de huurauto’s ingebouwd moet worden. Vandaag ben ik begonnen met de DMU (decision making unit). Deze auto zal bemand worden door een observer van de World Solar Challenge, Niek, Martin, Twan en Susanne. In deze auto zullen alle strategische beslissingen genomen worden om ervoor te zorgen dat we zo snel mogelijk de route afleggen. In deze auto moeten drie beeldschermen en computers worden ingebouwd en een tafel om aan te kunnen werken. Een huurauto ombouwen naar eigen wens is natuurlijk altijd leuk om te doen dus hier ga ik dan ook graag mee aan de slag.

Vanmiddag ben ik na de lunch naar de werkplaats gegaan om te helpen met de zonneauto, maar mijn hulp was niet heel erg hard nodig. Na even samen met Harm aan de handrem te hebben gewerkt en met Mark aan de wishbone kappen te hebben geschuurd ben ik weer richting “kantoor” gegaan. Hier maar weer verder met het kampement en nog even een factuur de deur uit gedaan.

Ondertussen zijn Joey en Bram al druk bezig om weer een feestmaal klaar te maken. Vanavond gaan we barbecueën aan het strand. Bij het strand staan meerdere overkappingen waar barbecues onder staan welke vrij te gebruiken zijn.

Na een korte wandeling over het strand bij zonsondergang waren de gepofte aardappelen en satéstokjes klaar om te eten. Nog even opruimen en weer even aan het werk en dan een keer proberen redelijk op tijd mijn bed op te zoeken. Er staat weer een drukke week voor de deur.

Iedereen een prettige werkweek toegewenst!

Groeten,

Eric